Günebakan: Kırılmış Topraklarda Güneşe Yönelen Çocuklar 🌻 (6 Şubat 2023 04:17)

6 Şubat sabahı, şehirler sarsıldı; evler yıkıldı, yollar yarıldı, hayatlar bölündü. O sabah ben de Kilis’teydim. Gökyüzü griydi, sokaklar sessizdi ve herkes aynı soruyu soruyordu: “Şimdi ne olacak?”

Ben bir psikoloğum ama o sabah, sadece bir uzmandan ibaret değildim. Ailemle birlikte biz de depremi yaşamış, korkmuş ve sarsılmıştık. Aynı gün, büyük uğraşlar sonucu korku ve endişeyle Ankara’ya daha sonra İstanbul’a geçtik. Bu gidiş, bir süreliğine sığınmak, toparlanmak ve nefes almak içindi.

Ancak içimde hiç susmayan bir ses vardı:

“Çocuklar için bir şey yapmalıyız.”

Aynı duyguyu taşıyan psikolog arkadaşlarımız, deprem gününden itibaren Klinik Psikolog Merve Özdemir’in öncülüğünde İstanbul’da bir araya gelmişti. Kendimi biraz toparladıktan sonra ben de ekibe dahil oldum ve “Ne yapabilirim?” sorusuna yanıt aramak için toplantılara çevrim içi olarak katılmaya başladım.

Ekip, tüm kalbini ve ruhunu ortaya koyarak Günebakan Projesi’ni hazırlamıştı.

Günebakan Orada Açtı

Hepimizin kalbinde aynı şey vardı: Depremin ortasında kalan çocuklar… Ve çok geçmeden İnsan İzi Derneği aracılığıyla Adıyaman’a gittik. Orada, Polis Amca İmam Hatip Ortaokulu’nun bahçesinde bir merkez kurduk. Betonun yorgunluğunun, toprağın korkusunun arasında bir şey yeşertmek istedik. O şeyin adı Günebakan oldu.

Neden Günebakan?

Çünkü biz, yüzünü yeniden güneşe çevirmeye çalışan çocuklara temas etmek istiyorduk. Günebakan çiçeği gibi… Yıkıntının, sessizliğin, kaybın ortasında başını ışığa dönen bir çiçek gibi…

Çadırların İçinde Ne Vardı?

O okul bahçesinde her gün 15.000 kişiye yemek dağıtılıyordu. İnsanlar sadece karınlarını değil, umutlarını da doyurmaya çalışıyordu. O koşullar içinde, biz de çocuklar için oyun ve etkinlik çadırları kurduk. Amacımız basitti ama büyüktü: “Sen hâlâ çocuksun ve bu hayatta oyun senin hakkın.”

Ne Yaptık?

• 🎲 Oyun çadırlarında, çocuklarla temas kurduk. Amacımız aslında kaybı unutturmak değil; duyguyu taşıyabilecek güvenli bir alan açmaktı niyetimiz.
• 🎨 Sanat etkinliklerinde, çocuklar içlerinden geçenleri renklere döktü. Kimisi çatlamış bir evi, kimisi ailesinin yanındaki güneşi çizdi.
• 📖 Öyküsel çalışmalarda, birlikte hikâyeler anlattık. Enkazdan değil ama karanlıktan çıkan bir çocuğun masalını yazdık.

Geriye Ne Kaldı?

Geriye oyunlarda atılan kahkahalar, çizilen umut dolu resimler, bir daha asla unutamayacağımız dokunuşlar kaldı. En önemlisi de şu gerçek: Bir çocuğun yeniden gülebildiği yerde, iyileşme başlamıştır.

Günebakan Bir Proje Değil, Bir Hatırlayıştı

Biz Adıyaman’da çocuklara sadece oyun değil, yeniden bağ kurma fırsatı sunmaya çalıştık. Günebakan bir psikososyal destek çalışmasıydı evet… Ama aynı zamanda bir insanlık çağrısıydı:

“Bir çocuk yalnız kalırsa, dünya sessizleşir.”

Biz bu sessizliği oyunla, sanatla, masallarla hafiflettik ve biliyoruz ki, toprağın çatladığı yerde bile güneşe bakan bir çiçek çıkabilir.

Tüm Kalbi ve Ruhuyla Hareket Eden O Ekip 🌻

Merve Özdemir, Esra Aksun, Fatmanur Köksal, Merve Fener, Mervenur Karanlık, Tuğba Karaca, Beyzanur Arslan, Coşkun Tan, Bersu Çavuş, Damla Akcan, Mustafa Sabri Şahin, Merve Beşik, Kübra Göztürk Uçar, Ebrar Akca, Emine Civelek, İnsan İzi Derneği Başkanı Umut Sarıkaya ve Ekibi ve ismini sayamadığım çok daha fazla kahraman…

Sonsuz teşekkürler… 🌻

Klinik Psikolog Merve Özdemir kaleminden Günebakan Projesi